home > publicatie.php?nr=25790&stuurdoor=nee&taalnu=nl

Letters to my son

Terug

 



Auteur: Bertus Ypenga

Zondag 27 januari 2019 doopsgezinde kerk Leeuwarden, Nederland.
Deze avond speelde er een toneelstuk genaamd, “Brieven aan mijn zoon”. Dit is geschreven en geproduceerd door Annerixt Pijlman. Ze is afgestudeerd aan de theater academie Maastricht en ze is nu leraar dramatic expressions op het Wateringsveld College.

Tabula de bewaker

Jij de puur en onschuld zelve
Je zult hebben één plicht
Bewaak je keizer z’n geloof
Dat je in zijn schaduw zult vinden
Wat je plicht zal doen ontbinden.

Jij, door kaarslicht verlicht
De ziener tussen blinden
Bewaak je keizer z’n geloof
Dat je in zijn schaduw zult vinden
Wat de keizer zal verslinden.

B. Ypenga
Een ode aan “Brieven aan mijn zoon”

Wat is geloven?
Wanneer een gesprek ontstaat over geloof krijg ik vaak de vraag gesteld, geloof jij in god?
Meestal zeg ik dan ja, maar er komen wel gelijk twee vragen bij me op.
Die gaan als volgt:
Wat beschouw jij als god, En hoe beschrijf je geloof?
Naar mijn idee word in het toneelstuk de tweede behandeld.

In een wereld overheerst door een keizer, die al zijn onderdanen heeft laten zweren dat ze in niks anders zullen geloven dan in hem, wordt een wees, Tabula aangesteld om het geloof van de keizer in stand te houden.
Tabula wordt als eerst aan het publiek geïntroduceerd wanneer ze haar rol als bewaker inneemt. Ze is in een kerk(van de keizer) waar ze de schoonmaker ontmoet. Hij zal haar bijstaan met woord en daad door het stuk heen.

Ze word getest wanneer er onaangekondigd een brief aankomt.
De brief is prettig om te horen (voor Tabula) want het betreft een moeder die met genegenheid schrijft aan haar zoon. De brief wekt een gevoel bij haar op, een gevoel dat al snel omslaat naar paniek.
Een teken dat ze iets voelt wat er toe doet maar wat ze niet kan plaatsen of in woorden kan omschrijven. De schoonmaker laat Tabula pas op de plaats maken en  gaat met haar in discussie over dit gevoel.
Dit is een van de grappigste scenes waar een jong energiek kind steeds rustiger gaat ijsberen maar afin.
Zo volgen er  verscheidene brieven die Tabula haar aandacht vragen.
   Ze pikt al snel een paar dingen op: De kunst van het kalmeren, zodat je gevoelens niet met je van de haal zullen gaan, de kunst van het nadenken zonder verloren te geraken in gedachtes en nog een derde waar ik zo op terug kom. Deze twee lessen worden niet uitgespeld maar pikt ze op tijdens haar interacties met de schoonmaker door middel van haar plichtsbesef. Wat me hier aan opvalt is dat de plicht van Tabula haar handvat word om alles wat ze dacht te weten, in een nieuw licht te zien.(letterlijk kaarslicht)

De nieuwe kleren van de keizer
De laatste les die ze leerde ging over geloof. Tabula heeft tijdens het uitvoeren van haar plicht iets gerealiseerd, “Ze Gelooft”! Ze merkt op dat haar geloof uit haar zelf is geboren. Deze realisatie vult Tabula met enthousiasme. Ze wil dit geloof delen met de schoonmaker, maar hoe kan ze dat doen?! Wat nou als hij niet hetzelfde gelooft als zij zelf? Hoe moet ze dit nu met hem delen? Ze legt hem haar geloof op! De schoonmaker schrikt van deze kant van Tabula, hij verlaat het toneel en laat Tabula alleen achter om haar zondes te overdenken.  Tabula heeft wel gerealiseerd waar ze de fout in ging, dus het was wel een happy end.
Je eigen geloof opleggen aan de ander is wat de keizer heeft gedaan, maar waar hij ook blind voor was. Je kunt het ook de schaduw van de keizer noemen. Ik zou hier een parallel trekken naar het verhaal van de Deense schrijver H.C Andersen “De nieuwe kleren van de keizer”. De keizer waant zichzelf in de mooiste kleren maar alleen een puur en onschuldig kind kan hem vertellen dat hij in z’n blootje loopt.

Bertus Ypenga

Theatre Blog

Terug

Meer informatie
contact inloggen sitemap
colofon disclaimer
2019 IMSC
EN NL DE FR